+ 8 - 11 | § ¶De 12 werken van Nora Dejonghe
Dat ze Jeanne d'Arc het nakijken heeft gegeven, dat weten we al.
Maar dat ze met haar 12 werken ook de machtige Hercules van de troon zou stoten, daar staat iedereen paf van.
De 12 (geroemde) werken van Nora Dejonghe. Ik zet ze, van schroom en bewondering vervuld, even op een rijtje.
1.
Geboren worden met een te vlug dichtgegroeide schedelnaad. Je moet naar zo'n borelingen zoeken als naar een speld in een hooiberg. We schrijven: hier begint een uitzonderlijk verhaal.
2.
Ze maakt mama en papa er terloops op attent, maar doet verder haar dutje. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
We schrijven: 9 april van dit ongezegende jaar.
3.
Ze laat zich zonder morren een eerste keer onderzoeken door de kinderarts van dienst. Plaats van gebeuren: materniteit van de Sint-Jozefkliniek Bornem. We schrijven: een paar dolgelukkige dagen na haar geboorte.
4.
Samen met mama en papa aanhoort ze de diagnose. Mama en papa zien de wereld bijna instorten. Ze beginnen zich ernstig zorgen te maken over hun schatje. Maar Nora Dejonghe, zij blijft de inspirerende kalmte en de onuitgesproken rust in persoon. We schrijven: ergens in die kille maand mei 2005.
5.
Mama en papa leggen de nodige contacten met gespecialiseerde dokters. Nora Dejonghe ondergaat onderzoek na onderzoek zonder verpinken. Haar diepblauwe kijkers staren de wereld wagewijd open tegemoet. We schrijven: die rotzomer van 2005.
6.
Mama en papa weten nu wat hun kleine lachebek te wachten staat. Het is angstaanjagend, maar absoluut noodzakelijk: een ingrijpende, ernstige operatie om de dichtgegroeide schedelnaad terug open te maken en de nodige schedelcorrecties uit te voeren. Angst en onzekerheid, hopen vraagtekens vullen hun harten op. En Nora Dejonghe, zij lacht dat het een lust is en vertedert iedereen met haar "scheef kopje", zoals zus Marie dat zo welsprekend kan omschrijven.
En wij schrijven: het zal er rap zijn, die bewuste dag in oktober!
7.
Nora Dejonghe beklimt voor de eerste maal de Leuvense Berg, maar wordt door de geleerde professoren betrapt op ...
de restanten van een oud virus dat het "welpje in haar" heeft wakker gemaakt. Onderzoek, tegenexpertise ... het mocht allemaal niet baten. En Nora Dejonghe, zij geeft geen kik. Zij lacht alle beschuldigingen weg.
En wij, wij schrijven: dat vervloekte begin van oktober 2005!
8.
Op een zondagavond in november jaagt Nora Dejonghe mama en papa en de ganse familie fijntjes de stuipen op het lijf, met een plotse koortsopstoot van meer dan 40°. In zeven haasten naar de spoedafdeling in Dendermonde!
Maar na een paar bange uurtjes aan "het zakje", zit Nora Dejonghe parmantig gekke bekken te trekken naar iedereen die in haar buurt komt. We schrijven ... het op.
9.
Nora Dejonghe beklimt voor de tweede maal de Leuvense Berg. Bekend terrein, denkt ze, ik hoef mij geen zorgen te maken. Dus nog even koeltjes "dag-met-het-handje" naar mama en papa, wiens angstzweet de gang dreigt onder te zetten. Die gang waarin hun gevleugelde gedachten/vragen, zoals "alles zal toch goed verlopen" en "er zal toch niets misgaan", als oorverdovende echo's weergalmen. Die proffen moeten het gehoord hebben, dat kan niet anders! Misschien hebben ze daarom zo uitmuntend hun beste beentje voorgezet...
We schrijven in onze annalen, in koeien van geschiedenisletters: 15 december 2005.
10.
Nora Dejonghe is een sterke meid. Deels uit Westvlaams hout gesneden, nietwaar peter Charel? "Die mannen, klappen kunnen ze niet, want we verstaan ze niet, maar ze stappen ne meter en dragen zakken van 100 kilo !")
En ze heeft de ganse klim met panache en met minuten voorsprong overwonnen. Nog stevig naslapend van de zware inspanningen, brengt ze, met haar door machines aangedreven verschijning, mama in alle emotionele staten. Traantjes en diepe, diep zuchten volgen de lange lange weg naar huis.
Nora Dejonghe inmiddels, slaapt rustig de machines naar een denkbeeldige hel en begint in alle stilte, zonder iets te zeggen aan haar opgemerkte comeback. We schrijven: merci, intensive care!
11.
Zoals het een echte krachtpatser betaamt, blinkt Nora Dejonghe uit door een ongeëvenaard staaltje koppige maar accurate doorzettings- en andere recuperatievermogens. En wat niemand voor mogelijk hield, heeft die kleine lachebek in haar eentje -zij het met een duwtje in de rug af en toe vanuit de volgcaravaan der professoren- klaargespeeld.
De geleerde proffen, compleet uit hun lood geslagen door zoveel tedere overtuigingskracht, staken hun slimme koppen bij elkaar en beslisten in koor: "sterke meid, dat verdient een extra pakje onder de kerstboom, maar bovenal: jij mag naar huis!
We schrijven: dank u 20 maal 20 december, dank u 1000 maal, handige proffen!
12.
Op het thuisfront heerst er altijd een relatief tastbare vrede, dat weet iedereen. Maar met de komst van Nora Dejonghe valt iedereen toch in het strijdtoneel van de ene verbazing met de andere. Zus Marie is zo overdonderd, dat ze geen woord kan uitbrengen, maar in haar kinderlijke fantasie de wedergeboorte van historische figuren meemaakt: Jeanne d'Arc in hoogsteigen persoon (en deze keer zonder brandstapel!).
Zus Lena is zo van de hand Gods geslagen dat ze rakelings rond de tafel loopt en zich afvraagt of dit nu die fameuze Kaap de Goede Hoop is, waar zoveel over te doen is geweest...
En Nora Dejonghe? Zij overschouwt haar vertrouwde paleis en ziet in een hoek de machtige Heracles op haar troon zitten. Met een brede glimlach na een bord fruitpap en een lange vermoeide geeuw droomt ze hem van de troon weg ...
Dat vertrouwde, warme bednestjeje toch!
En wij schrijven: dit is voer voor de eeuwigheid...
Opa
+ 6 - 9 | § ¶Jeanne
Ik heb het met eigen ogen gezien!
Die Leuvense berg, dat is een opeenvolging van diepe kloven en scherpe richels. Voor grijsaards zoals ik een hachelijke onderneming.
Ik heb daar ridders en ridderessen gezien, zonder harnas, maar met wapens waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.
Eén exemplaar trok mijn bijzondere aandacht: Nora, de zachtmoedige vechter, die zonder morren de harde strijd aanbond.
Tal van slagvelden heeft ze met uitzonderlijke moed overleefd. Met gezwollen ogen en de daver nog op het lijf, dat wel, maar er is niets dat haar van de overwinning kan afhouden.
Kaap De Goede Hoop ligt vlakbij. Straks moet ook die er aan geloven. Dat kan niet anders!
Nooit zoveel innerlijke kracht gezien!
Een nieuwe Jeanne d'Arc is opgestaan! Berg die brandstapel maar weer op in het duistere hok van de geschiedenis.
De horde der Dejonghes, de tafelen der Hammeneckers weze geprezen ...
Vluchten kan niet meer...
Opa
+ 11 - 9 | § ¶Kaap de Goede Hoop
Die Leuvense berg. Sterke, met-alles-tevreden Nora is er met minuten voorsprong aan begonnen. Wij allemaal volgden in haar kielzog, zijn na de eerste meters al zwaar in het rood gegaan. We proberen haar te volgen, putten nieuwe energie uit het nieuws dat ons bereikt. Hier en daar, net voor die haarspeldbocht, zien we haar versnellen. Handen bovenop het stuur, pet recht, drinkbus in de aanslag. Kaarsrecht en gezwind op de pedalen zet ze een prestatie neer om "U" tegen te zeggen! Michel Wuyts is er stil van. Merckx moet hierin zijn meerdere erkennen...
En wij, wij juichen, kalken slogans op de weg, scanderen haar naam en halen al onze spandoeken boven.
Na nog een aantal stevige rukken aan de pedalen is ze voorgoed op weg om ook die andere top met succes te bedwingen: Kaap De Goede Hoop ...
Of ze ook deze hindernis met succes zal kunnen bedwingen, daar hebben zelfs Michel Wuyts en Eddy Merckx het raden naar!
Wij weten dat ze het zonder kleerscheuren zal halen: deze rit is "in de sakkosj"....
Proficiat Nora! Doe zo voort en je wint gegarandeerd de Tour van je Leven!
Wij zetten de champagne al klaar!
Opa
+ 13 - 5 | § ¶Op de Leuvense berg
Lieve liever liefste NoraMijn kleine lachebek.
Op het ogenblik dat ik dit schrijf, lig jij op de Leuvense berg in de kundige handen van slimme professoren en schatten van verpleegsters. Ze dragen lange mosgroene kleren en hebben een gek mutsje op hun hoofd, maar .... ze kunnen wonderen doen.
Eén wonder is genoeg: mijn kleine lachebek helpen en genezen.
Het is niet gemakkelijk om op dit eigenste moment aan jou te denken: ik weet immers wat er allemaal staat te gebeuren, en dat is niet van de poes (nee, Charly niet, een andere poes). Met een lach enn een traan lukt het wel.
Maar het is nog veel moeilijker om niet aan jou te denken: ik weet immers zeker dat, hoe meer mensen nu aan je denken, hoe vlugger je zult genezen. Mijnheer pastoor noemt dat bidden, maar aangezien niet iedereen pastoor is, lijkt denken aan jou mij eigenlijk even veel waard te zijn.
En ik denk ook aan papa en mama. Voor hen is het nog veel veel moeilijker dan voor mij. Jij bent van hen en zij zijn van jou, en dat - zo weet ik uit ervaring - is soms ook niet van die poes. Zij zullen je later, binnen 5 10 of 15 jaar met een gerust hart in geuren en kleuren vertellen wat er vandaag precies gebeurt met jou. De spanning zal dan al lang gesneden zijn, hun angst en ongerustheid al lang weggeblazen door de wind....
Maar hun zorgzame liefde en al hun bekommernis zal nog elke dag op tafel staan, aan je bed neerzitten of languit naast je in de zetel liggen.
Ik hoop, neen ik ben er zeker van, dat ik je straks weer mag vertroetelen, af en toe voor je zorgen en soms ook eens verwennen. Samen zullen we dan weer gekke bekken trekken naar elkaar en jij zult dan met die brede glimlach-tot-achter-je-oren van jou weer iedereen dat warme gevoel van tevredenheid, tederheid en kinderlijk geluk schenken. Want jij bent gul met die dingen.
Hier moet je nu door, lieve schat, en het zal soms pijn doen, je zult verdriet hebben en je verschrikkelijk voelen, maar .... er is geen weg terug!
Tot binnenkort, lieve liever liefste lachebek.
Je opa
(P.S. : mama enn papa zullen je de juiste weg wel wijzen - daar heeft papa geen gps voor nodig!)
+ 5 - 11 | § ¶Bergen
Lieve, lieve schat.Morgen is het zover. Al die maanden heb ik met een bang hart en bergen vragen de dagen afgeteld. Elke dag opnieuw flitsten bergenhoge vraagtekens door mijn hoofd. Enkele daarvan hebben intussen een bevredigend antwoord ontvangen, het topje van een ijsberg... slechts.
Maar er is geen weg terug. Dit bergpad moet beklommen worden, deze pas moet overgestoken. Met een hoop hoop op mijn gekromde rug.
En als ik dan zie hoeveel mensen op dit angstaanjagende moment aan je denken en ons allemaal moed inspreken, ja zelfs voor je bidden, dan kan ik weer wat verder.
Al is mijn hart gevuld met ravijnen van twijfel en angst, met mijn verstand weet ik, verwacht ik dat de top zal bereikt worden. Daar schijnt de weldadige zon, daarachter liggen de prachtigste valleien van de toekomst.
En die geleerde dokters? Die beklimmen elke dag opnieuw die Gasthuisberg, die weten dus wat het is: een onbedwingbaar gewaande berg te overwinnen...
Zij zullen je in hun onwaarschijnlijk sterke armen helemaal naar boven dragen, terwijl je vredig slaapt en elke kei van pijn en angst voor jou ontweken wordt.
En met man en macht zullen wij allemaal klaarstaan om je in onze armen te sluiten en je veilig en wel, gehuld in de warme sprei van onze liefde, terug naar beneden te brengen. Daar, in de uitgestrekte valleien van de toekomst, ligt het pad dat voor jou is uitgestippeld...
+ 9 - 3 | § ¶Ik mis je
Lieve Nora,Terwijl jij daar in het verre Fuertaventura in het zonnetje ligt te genieten van alles en iedereen om je heen: de wind die door je haar streelt, het klotsende aanrollen van de golven, de meeuwen boven het appelblauwzeegroene water, je surfende pappa, je zonnebadende mama en je kwetterende en spelende zussen ... zit ik hier in het verre thuisland af te tellen om je nog eens te zien. Ik mis je, dus.
Je mamma heeft mij verteld van je nieuwste kunstjes en je eerste brabbelwoordjes... ik kijk er naar uit!
Nog twee keer slapen (maar dat geldt niet voor jou, hoor schat!) en het is zover.
Inmiddels werk ik mij uit de naad in meter Leen haar huisje. Ook een beetje voor jou, want mter Leen zal je wat graag uitnodigen om bij haar te komen logeren, en daarvoor moet je kamertje toch mooi gemaakt worden, niet?
Tot zaterdag, lieve schat.
+ 9 - 5 | § ¶Die grote wereld
Lieve Nora,Wat ben jij toch een merkwaardig kind, ik ben er steeds ondersteboven van!
Die grote, hemelsblauwe ogen die zo indringend kunnen kijken. En ik weet dat je misschien nog niet veel echt ziet, maar de manier waarop je kijkt zegt o zoveel.
Het is een wonderbaarlijke wereld. Al die kleuren, dat licht en al die bewegingen. En jij kijkt ernaar, met een serieux alsof je het allemaal door hebt.
Grote zussen die rond je komen fladderen en je vlug een zoentje geven op je hoofd, of ik die rustig voor een tijdje je kleine vingertjes rond mijn dikke vingers voel ... het maakt allemaal niet echt indruk op jou. Die grote, onverklaarbare wereld, daar is het je om te doen.
Met een glimlach, maar ook met ernst. Alsof je nu al doorhebt hoe het allemaal reilt en zeilt. Alsof je bedenkt en beschouwt, meet en zoekt.
Maar dat kan nog niet, zeggen de boekjes. Daar kun jij nog niet aan toe zijn, zegt mijn verstand. En toch. Die rust, die stille impressie van vermeende beschouwing... ze zijn aanwezig en ik zie ze in de grote blauwe ogen van je.
Straks zul je de wereld echt leren kennen, met al z'n positieve en negatieve kanten. Met z'n heden en verleden. En met z'n onbekende toekomst.
Laat het nu je zorg niet zijn. Geniet van exploreren en ontdekken, van verwondering en verstomming.
Er is nog tijd genoeg voor duiding.
Opa
+ 4 - 9 | § ¶Van -logen en -isten
Lees meer+ 5 - 11 | § ¶Wenen
Lees meer+ 7 - 7 | § ¶Wolkje
Een "wolk" van een baby, waar halen ze het in godsnaam?
Lees meer