Lieve Nora,
Je bent zo lief. Je bent zo ongelooflijk lief.
Ik kijk naar je, naast me, en al wat ik kan verzinnen is: je bent zo lief.
En ook mooi, heel mooi, maar dat is subjectief. Lief zijn niet, dat ben je gewoon, jij toch, ik zie het, ik kan er niet naast kijken.
Wanneer ik zeg dat je lief bent, is dat echter meer dan een verschijnlijke of hartelijke vaststelling.
Wanneer ik de wereld vertel dat je lief bent, is dat meer dan zaligmakend nieuws.
Daarmee zeg ik nog niets over nu, nog niks over je liefste lipjes, over je liefste handjes met de liefste lange vingertjes, over je liefst neusje.
Zei ik al dat je lief bent?
Over nu, over dit moment zou ik alleen aan jou willen vertellen en aan niemand anders. Jij die in je slaap de wereld en jezelf vergeet, terwijl je lipjes met je handjes flirten vlak onder je eigen neus, en onder die van je moeder naast je, die nu nog al je geheimen kent.
Wanneer ik zeg dat ik de wereld ga vertellen dat je lief bent, is dat geen voorspelling maar een belofte.
Wereld, ik ga jullie vertellen dat Nora lief is:
Nora is zo ongelooflijk lief.
En nu word je wakker, dag Nora!
Dag, lieve Nora!
Je meter Leen