21 04 05 372 W - + 5 - 11 Wenen
Wenen. Met jou kan ik daar wel eventjes over praten, lieve Nora. Jij weet daar alles van. Een krampje hier, een melkhongertje daar,
het slaapje niet vinden... Ach, er zijn redenen genoeg. En steeds is er mama die je in haar armen neemt en je troost
en koestert, zoals alleen mama's dat kunnen. Of papa die je tutje geeft. Of je grote zussen die gekke bekken trekken of lieve
woordjes in je oortjes blazen, of je een zoentje geven op je wang. En dan kun je er weer tegen. Voor een tijdje.
Ik ga je een geheimpje verklappen: opa's, die wenen soms ook!
Stilletjes, heel stil, zelfs zo stil dat je 't haast niet kunt horen. Maar je ziet het wel.
Een klein traantje dat langzaam uit een ooghoek naar beneden zakt. Zo wenen, lieve schat, dat komt van heel diep vanbinnen.
Opa voelt dan dat zijn hartje weent. Heeft hij dan honger of dorst, of doet zijn buikje misschien pijn?
Neen, als opa's wenen, dan is dat omdat hun hartje een beetje breekt...
Maar opa's , die kunnen ook lachen en gekke dingen doen, vraag dat maar eens aan je grote zussen!
En opa's, die kunnen ook heel gelukkig zijn.
Als ik jou zie, als ik je kleine vingertjes rond mijn dikke vinger voel.
Als ik je zoekende oogjes zie of je lachklare mondje.
En als ik zie hoe eenvoudig-prachtig jij bent, en besef dat niets of niemand daaraan, in mijn ogen, iets zal kunnen veranderen.
Ook die grote, slimme mijnheren in spierwitte jassen niet. Zij zullen je alleen nog mooier maken dan je al bent!
Straks, als ook jij al wat groter bent.
Slimmer, dat komt later wel, en die spierwitte jas, dat is een kwestie van kleren.
En daarvan is geweten dat die de man of de vrouw niet maken.
Trots als een pauw en fier als een gieter, en weer met een traantje in die ooghoek, zal opa naast je staan, zolang als hij leeft
en zeggen: dit is mijn lieve schat Nora, is ze niet prachtig!
En iedereen zal wenen van vreugde, dat weet ik zeker.
Maar hoe zoiets kan en hoe dat juist in mekaar zit, dat vertel ik je later wel eens....
Je opaatje Tjen.