05 10 05 236 W - + 5 - 11 Bergen
Lieve, lieve schat.
Morgen is het zover. Al die maanden heb ik met een bang hart en bergen
vragen de dagen afgeteld. Elke dag opnieuw flitsten bergenhoge
vraagtekens door mijn hoofd. Enkele daarvan hebben intussen een
bevredigend antwoord ontvangen, het topje van een ijsberg... slechts.
Maar er is geen weg terug. Dit bergpad moet beklommen worden, deze pas
moet overgestoken. Met een hoop hoop op mijn gekromde rug.
En als ik dan zie hoeveel mensen op dit angstaanjagende moment aan je
denken en ons allemaal moed inspreken, ja zelfs voor je bidden, dan kan
ik weer wat verder.
Al is mijn hart gevuld met ravijnen van twijfel en angst, met mijn
verstand weet ik, verwacht ik dat de top zal bereikt worden. Daar
schijnt de weldadige zon, daarachter liggen de prachtigste valleien van
de toekomst.
En die geleerde dokters? Die beklimmen elke dag opnieuw die
Gasthuisberg, die weten dus wat het is: een onbedwingbaar gewaande berg
te overwinnen...
Zij zullen je in hun onwaarschijnlijk sterke armen helemaal naar boven
dragen, terwijl je vredig slaapt en elke kei van pijn en angst voor jou
ontweken wordt.
En met man en macht zullen wij allemaal klaarstaan om je in onze armen
te sluiten en je veilig en wel, gehuld in de warme sprei van onze
liefde, terug naar beneden te brengen. Daar, in de uitgestrekte
valleien van de toekomst, ligt het pad dat voor jou is uitgestippeld...