Alles gelukt, alles voorspoedig. Alles?
Ze zeggen dat ik blij moet zijn, opgelucht en tevreden 'dat het ergste achter de rug is', 'dat het allemaal zo goed gelukt is'.
Ben ik ook natuurlijk. Dat spreekt voor zich.
Maar toch voel ik me ook anders. Vreemd, want ik zoek je nu al vijf dagen. Ik zoek je in elke minuscule centimeter van jouw superzachte gezichtje. Maar je lijkt zo 'anders'. Ik kon ze nog niet zien : je mooie blauwe ogen. Ze lijken verscholen achter veel te zware oogleden. Je brede glimlach, ik vond hem nog niet echt tussen al die voorzichtige lachjes van je. Alles wat ik zie is zo onbekend, zo nieuw, nog niet vertrouwd.
Maar als ik mijn ogen sluit, dan heb ik je gevonden.
Ik herken je gekir, je voorzichtige lachjes, je 'geklets' tegen knufje, je 'gespin' als ik je zachtjes zoen...
Ik ruik je terug, ondanks de 'Eau de Clinic'.
En dan weet ik: nog even geduld, mama, je lieveling komt heus wel terug.