Dat ze Jeanne d'Arc het nakijken heeft gegeven, dat weten we al.
Maar dat ze met haar 12 werken ook de machtige Hercules van de troon zou stoten, daar staat iedereen paf van.
De 12 (geroemde) werken van Nora Dejonghe. Ik zet ze, van schroom en bewondering vervuld, even op een rijtje.
1.
Geboren worden met een te vlug dichtgegroeide schedelnaad. Je moet naar zo'n borelingen zoeken als naar een speld in een hooiberg. We schrijven: hier begint een uitzonderlijk verhaal.
2.
Ze maakt mama en papa er terloops op attent, maar doet verder haar dutje. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
We schrijven: 9 april van dit ongezegende jaar.
3.
Ze laat zich zonder morren een eerste keer onderzoeken door de kinderarts van dienst. Plaats van gebeuren: materniteit van de Sint-Jozefkliniek Bornem. We schrijven: een paar dolgelukkige dagen na haar geboorte.
4.
Samen met mama en papa aanhoort ze de diagnose. Mama en papa zien de wereld bijna instorten. Ze beginnen zich ernstig zorgen te maken over hun schatje. Maar Nora Dejonghe, zij blijft de inspirerende kalmte en de onuitgesproken rust in persoon. We schrijven: ergens in die kille maand mei 2005.
5.
Mama en papa leggen de nodige contacten met gespecialiseerde dokters. Nora Dejonghe ondergaat onderzoek na onderzoek zonder verpinken. Haar diepblauwe kijkers staren de wereld wagewijd open tegemoet. We schrijven: die rotzomer van 2005.
6.
Mama en papa weten nu wat hun kleine lachebek te wachten staat. Het is angstaanjagend, maar absoluut noodzakelijk: een ingrijpende, ernstige operatie om de dichtgegroeide schedelnaad terug open te maken en de nodige schedelcorrecties uit te voeren. Angst en onzekerheid, hopen vraagtekens vullen hun harten op. En Nora Dejonghe, zij lacht dat het een lust is en vertedert iedereen met haar "scheef kopje", zoals zus Marie dat zo welsprekend kan omschrijven.
En wij schrijven: het zal er rap zijn, die bewuste dag in oktober!
7.
Nora Dejonghe beklimt voor de eerste maal de Leuvense Berg, maar wordt door de geleerde professoren betrapt op ...
de restanten van een oud virus dat het "welpje in haar" heeft wakker gemaakt. Onderzoek, tegenexpertise ... het mocht allemaal niet baten. En Nora Dejonghe, zij geeft geen kik. Zij lacht alle beschuldigingen weg.
En wij, wij schrijven: dat vervloekte begin van oktober 2005!
8.
Op een zondagavond in november jaagt Nora Dejonghe mama en papa en de ganse familie fijntjes de stuipen op het lijf, met een plotse koortsopstoot van meer dan 40°. In zeven haasten naar de spoedafdeling in Dendermonde!
Maar na een paar bange uurtjes aan "het zakje", zit Nora Dejonghe parmantig gekke bekken te trekken naar iedereen die in haar buurt komt. We schrijven ... het op.
9.
Nora Dejonghe beklimt voor de tweede maal de Leuvense Berg. Bekend terrein, denkt ze, ik hoef mij geen zorgen te maken. Dus nog even koeltjes "dag-met-het-handje" naar mama en papa, wiens angstzweet de gang dreigt onder te zetten. Die gang waarin hun gevleugelde gedachten/vragen, zoals "alles zal toch goed verlopen" en "er zal toch niets misgaan", als oorverdovende echo's weergalmen. Die proffen moeten het gehoord hebben, dat kan niet anders! Misschien hebben ze daarom zo uitmuntend hun beste beentje voorgezet...
We schrijven in onze annalen, in koeien van geschiedenisletters: 15 december 2005.
10.
Nora Dejonghe is een sterke meid. Deels uit Westvlaams hout gesneden, nietwaar peter Charel? "Die mannen, klappen kunnen ze niet, want we verstaan ze niet, maar ze stappen ne meter en dragen zakken van 100 kilo !")
En ze heeft de ganse klim met panache en met minuten voorsprong overwonnen. Nog stevig naslapend van de zware inspanningen, brengt ze, met haar door machines aangedreven verschijning, mama in alle emotionele staten. Traantjes en diepe, diep zuchten volgen de lange lange weg naar huis.
Nora Dejonghe inmiddels, slaapt rustig de machines naar een denkbeeldige hel en begint in alle stilte, zonder iets te zeggen aan haar opgemerkte comeback. We schrijven: merci, intensive care!
11.
Zoals het een echte krachtpatser betaamt, blinkt Nora Dejonghe uit door een ongeėvenaard staaltje koppige maar accurate doorzettings- en andere recuperatievermogens. En wat niemand voor mogelijk hield, heeft die kleine lachebek in haar eentje -zij het met een duwtje in de rug af en toe vanuit de volgcaravaan der professoren- klaargespeeld.
De geleerde proffen, compleet uit hun lood geslagen door zoveel tedere overtuigingskracht, staken hun slimme koppen bij elkaar en beslisten in koor: "sterke meid, dat verdient een extra pakje onder de kerstboom, maar bovenal: jij mag naar huis!
We schrijven: dank u 20 maal 20 december, dank u 1000 maal, handige proffen!
12.
Op het thuisfront heerst er altijd een relatief tastbare vrede, dat weet iedereen. Maar met de komst van Nora Dejonghe valt iedereen toch in het strijdtoneel van de ene verbazing met de andere. Zus Marie is zo overdonderd, dat ze geen woord kan uitbrengen, maar in haar kinderlijke fantasie de wedergeboorte van historische figuren meemaakt: Jeanne d'Arc in hoogsteigen persoon (en deze keer zonder brandstapel!).
Zus Lena is zo van de hand Gods geslagen dat ze rakelings rond de tafel loopt en zich afvraagt of dit nu die fameuze Kaap de Goede Hoop is, waar zoveel over te doen is geweest...
En Nora Dejonghe? Zij overschouwt haar vertrouwde paleis en ziet in een hoek de machtige Heracles op haar troon zitten. Met een brede glimlach na een bord fruitpap en een lange vermoeide geeuw droomt ze hem van de troon weg ...
Dat vertrouwde, warme bednestjeje toch!
En wij schrijven: dit is voer voor de eeuwigheid...
Opa